خرید سرور برای یک شرکت کوچک فقط به این معنا نیست که یک دستگاه قدرتمند با چند پردازنده، مقدار زیادی RAM و چند هارد تهیه کنیم. در یک پروژه واقعی، مهمتر از قدرت خام سرور این است که سختافزار انتخابشده با نوع سرویسها، تعداد کاربران، حجم اطلاعات، الگوی مصرف و برنامه رشد شرکت هماهنگ باشد. سروری که برای یک دفتر ۱۰ نفره مناسب است ممکن است برای یک شرکت ۳۰ نفره با نرمافزار ERP و پایگاه داده انتخاب ضعیفی باشد؛ همانطور که خرید یک سرور دوپردازندهای بسیار قدرتمند برای چند سرویس ساده، میتواند بخش قابل توجهی از بودجه شرکت را بدون ایجاد ارزش واقعی مصرف کند.
در شرکتهای کوچک، این موضوع اهمیت بیشتری دارد؛ زیرا معمولاً بودجه IT محدودتر است و زیرساخت باید تا حد امکان چندمنظوره باشد. ممکن است یک سرور بهصورت همزمان فایلهای سازمان، Active Directory، نرمافزار حسابداری، پایگاه داده و چند ماشین مجازی را اجرا کند. بنابراین هنگام خرید سرور HPE نباید فقط به نام مدل یا تعداد هستههای پردازنده توجه کرد. انتخاب درست، حاصل کنار هم قرار دادن چند تصمیم است: فرمفکتور، پردازنده، حافظه، Storage، RAID، شبکه، منبع تغذیه، قابلیت توسعه، مدیریت از راه دور و البته Backup.
این راهنما با همین نگاه نوشته شده است؛ یعنی ابتدا نیاز شرکت را مشخص میکنیم، سپس سراغ انتخاب معماری و در نهایت کانفیگ سرور میرویم.
آیا شرکت کوچک واقعاً به سرور نیاز دارد؟
اولین سؤال قبل از خرید سرور این نیست که «کدام سرور HPE را بخریم؟» سؤال درست این است که «چه مشکلی قرار است با سرور حل شود؟»
اگر شرکت فقط به فضایی برای نگهداری فایلها، اشتراکگذاری اسناد یا تهیه نسخه پشتیبان نیاز داشته باشد، ممکن است NAS یا یک سرویس ابری نیاز آن را برطرف کند. اما وقتی پای سرویسهایی مانند Active Directory، دیتابیس، نرمافزارهای سازمانی، ERP، مجازیسازی یا سرویسهای داخلی به میان میآید، داشتن یک سرور اختصاصی میتواند کنترل، قابلیت توسعه و مدیریت زیرساخت را بسیار بهتر کند.
برای بسیاری از شرکتها، سرور به یک نقطه مرکزی برای اجرای سرویسهای IT تبدیل میشود. کاربران به فایلهای مشترک دسترسی پیدا میکنند، نرمافزارهای سازمانی روی سرور اجرا میشوند، پایگاه داده در یک محیط کنترلشده قرار میگیرد و سرویسهای مختلف میتوانند به جای اجرا روی چند کامپیوتر پراکنده، در یک زیرساخت متمرکز مدیریت شوند.
در مقابل، نباید صرفاً به دلیل «شرکتی بودن» مجموعه، سرور خرید. اگر نیاز واقعی محدود باشد و Cloud یا NAS بتواند همان نیاز را با هزینه و پیچیدگی کمتر پوشش دهد، خرید سرور فیزیکی الزاماً تصمیم بهتری نیست.
سرور اختصاصی، NAS، PC یا Cloud؟
این چهار گزینه کارکرد یکسانی ندارند. یک NAS بیشتر برای Storage و سرویسهای مرتبط با فایل طراحی شده است؛ یک PC معمولی نیز اگرچه ممکن است از نظر پردازنده و RAM روی کاغذ قدرتمند باشد، اما معمولاً از نظر قابلیتهای مدیریتی، طراحی برای کار مداوم، ECC، Redundancy و مدیریت سختافزار با یک سرور سازمانی قابل مقایسه نیست.
سرورهای HPE ProLiant برای همین محیط طراحی شدهاند. امکاناتی مانند مدیریت خارج از سیستمعامل، قابلیتهای امنیتی، گزینههای مختلف Storage و Network و امکان پیکربندی متناسب با Workload باعث میشود یک سرور واقعی با یک کامپیوتر قدرتمند اما غیرسروری تفاوت اساسی داشته باشد. برای نمونه، HPE iLO 6 امکان مدیریت و کنترل از راه دور سرور را فراهم میکند و حتی برای محیطهای کوچک، مدیریت دسترسی محلی و تنظیمات امنیتی اختصاصی دارد.
Cloud نیز انتخاب دیگری است. مزیت Cloud این است که شرکت لازم نیست تمام سختافزار را در محل خود خریداری و نگهداری کند؛ اما هزینه بلندمدت، وابستگی به ارتباط اینترنتی، الزامات امنیتی، محل نگهداری دادهها و نیازهای نرمافزاری باید جداگانه بررسی شوند. بنابراین «سرور داخلی یا Cloud» یک تصمیم فنی و اقتصادی است، نه یک انتخاب مطلق.
قبل از خرید سرور، نیازهای شرکت را مشخص کنید
یکی از رایجترین اشتباهات در خرید سرور این است که ابتدا مدل سرور انتخاب میشود و بعد تلاش میکنیم نیاز شرکت را با آن تطبیق دهیم. روش درست دقیقاً برعکس است.
ابتدا باید Workload مشخص شود. یعنی بدانیم سرور قرار است چه کاری انجام دهد، چه تعداد کاربر به آن متصل خواهند شد، چه مقدار داده روی آن قرار میگیرد و در ساعات پرترافیک چه فشاری به CPU، RAM و Storage وارد میشود.
چند کاربر قرار است از سرور استفاده کنند؟
تعداد کاربران یک شاخص مهم است، اما بهتنهایی برای انتخاب سرور کافی نیست.
برای مثال، ۳۰ کاربر که عمدتاً فایلهای Word و Excel را روی File Server باز میکنند، الزاماً به همان منابع سختافزاری مورد نیاز ۳۰ کاربری که همزمان با یک نرمافزار ERP و Database سنگین کار میکنند نیاز ندارند.
بنابراین بهتر است تعداد کاربران را در کنار نوع فعالیت آنها بررسی کنیم. آیا کاربران دائماً به Storage دسترسی دارند؟ آیا نرمافزار سازمانی روی Server اجرا میشود؟ آیا Database وجود دارد؟ آیا Remote Desktop یا VDI در حال استفاده است؟ آیا قرار است چند Virtual Machine روی سرور اجرا شود؟
این تفاوتها مستقیماً روی انتخاب CPU، RAM و Storage تأثیر میگذارند.
چه نرمافزارها و سرویسهایی روی سرور اجرا میشوند؟
پیش از انتخاب سختافزار، فهرستی از سرویسهایی که قرار است روی سرور اجرا شوند تهیه کنید.
یک شرکت کوچک ممکن است سرور را برای File Server و Domain Controller بخواهد. شرکت دیگری ممکن است علاوه بر این دو سرویس، نرمافزار حسابداری، ERP، Database، نرمافزار مدیریت اسناد و چند ماشین مجازی نیز داشته باشد.
این دو سناریو از نظر سختافزاری یکسان نیستند.
| Workload | مؤلفهای که معمولاً اهمیت بیشتری پیدا میکند |
|---|---|
| File Server | ظرفیت و عملکرد Storage، شبکه و RAM |
| Active Directory | معمولاً نیاز سختافزاری نسبتاً پایین؛ پایداری مهمتر است |
| Database | CPU، RAM و IOPS Storage |
| ERP | CPU، RAM و Storage بر اساس نوع نرمافزار |
| Virtualization | CPU، RAM، Storage و قابلیت توسعه |
| Backup Server | ظرفیت Storage، شبکه و سرعت خواندن/نوشتن |
| سرویسهای چندگانه | توازن میان CPU، RAM و Storage |
البته این جدول یک قاعده عمومی است، نه یک فرمول برای تعیین کانفیگ. نیاز واقعی باید بر اساس نرمافزار، تعداد کاربران، حجم دیتابیس، الگوی دسترسی و مشخصات Vendor نرمافزار بررسی شود.
حجم اطلاعات فعلی و رشد آن در آینده چقدر است؟
یکی از اشتباهات پرهزینه این است که Storage فقط بر اساس حجم اطلاعات امروز انتخاب شود.
فرض کنید شرکت در حال حاضر ۲ ترابایت اطلاعات دارد. اگر سالانه ۵۰۰ گیگابایت به این دادهها اضافه شود، انتخاب Storage دقیقاً بر اساس ۲ ترابایت موجود، بعد از مدت کوتاهی محدودیت ایجاد میکند. از طرف دیگر، نباید همه بودجه را صرف ظرفیت بسیار بزرگی کنیم که احتمالاً هیچوقت استفاده نمیشود.
برای محاسبه Storage باید حداقل چهار موضوع را جداگانه ببینید:
ظرفیت دادههای فعلی + رشد مورد انتظار + فضای مورد نیاز سیستمعامل و سرویسها + فضای مورد نیاز Backup و Snapshotهای احتمالی.
در محیطهایی که دادههای مهم سازمان روی سرور قرار میگیرند، ظرفیت قابل استفاده RAID نیز با ظرفیت خام دیسکها یکی نیست. انتخاب RAID و تعداد Driveها مستقیماً روی ظرفیت نهایی تأثیر میگذارد. HPE نیز تأکید میکند که با افزایش Fault Tolerance، بخشی از ظرفیت خام برای افزونگی و Parity مصرف میشود.
میزان دسترسپذیری مورد انتظار چقدر است؟
برای یک شرکت کوچک، «سرور روشن باشد» الزاماً به معنای Availability مناسب نیست.
اگر خرابی یک هارد باعث توقف چند ساعت یا چند روزه سرویس شرکت شود، هزینه Downtime ممکن است بسیار بیشتر از هزینه یک جفت Drive مناسب باشد.
اینجا باید مشخص کنیم کدام اجزا Single Point of Failure هستند. Storage، Power Supply، Network و خود Server میتوانند در Availability نقش داشته باشند.
البته افزایش Redundancy همیشه به معنای بهترین تصمیم نیست. اگر کسبوکار بتواند با چند ساعت Downtime کنار بیاید، ممکن است خرید یک سیستم کاملاً Redundant از نظر اقتصادی منطقی نباشد. اینجا باید هزینه Downtime را با هزینه Redundancy مقایسه کرد.
سرور Tower یا Rack؛ کدام برای شرکت کوچک مناسبتر است؟
یکی از اولین تصمیمهای سختافزاری، انتخاب فرمفکتور است.
سرورهای Tower از نظر ظاهر شبیه کیسهای بزرگ هستند و معمولاً برای محیطهایی مناسباند که رک استاندارد در اختیار ندارند. در مقابل، Rack Server برای نصب داخل Rack طراحی شده و در دیتاسنترها و اتاقهای سرور ساختاریافته کاربرد بیشتری دارد.
سرور Tower چیست؟
Tower Server برای شرکتهایی که اتاق سرور کوچک دارند و Rack استاندارد در اختیار ندارند، گزینه جذابی است. نصب آن سادهتر است و در بسیاری از محیطهای SMB میتوان آن را بدون راهاندازی یک Rack بزرگ مستقر کرد.
یکی از نمونههای این خانواده، HPE ProLiant ML30 Gen11 است. HPE این سرور را مشخصاً برای SMB، دفاتر کوچک، شعب و محیطهای Remote معرفی کرده است. بسته به Configuration، ML30 Gen11 میتواند با 4 LFF یا 8 SFF و گزینههای مختلف Storage و Power پیکربندی شود.
سرور Rack چیست؟
Rack Server برای نصب در رک طراحی شده است و معمولاً زمانی انتخاب منطقیتری است که شرکت از ابتدا یک اتاق سرور استاندارد یا Rack داشته باشد یا قصد توسعه زیرساخت را داشته باشد.
مدلهای Rack مانند خانواده HPE ProLiant DL برای محیطهایی که تراکم تجهیزات، مدیریت کابلها، توسعه تدریجی و استانداردسازی اهمیت دارد، انتخاب مناسبی هستند.
برای نمونه، HPE ProLiant DL360 Gen11 یک سرور 1U است و از پردازندههای Intel Xeon Scalable با پیکربندی یک یا دو پردازنده پشتیبانی میکند. DL380 Gen11 نیز در رده 2U قرار میگیرد و انعطاف بیشتری برای پردازنده، Storage و توسعه سختافزاری ارائه میدهد.
مقایسه Tower و Rack برای شرکتهای کوچک
| ویژگی | Tower Server | Rack Server |
|---|---|---|
| نیاز به Rack | معمولاً ندارد | دارد |
| مناسب برای دفتر کوچک | بسیار مناسب | در صورت وجود اتاق سرور مناسب |
| توسعه چند سرور | محدودتر | مناسبتر |
| تراکم تجهیزات | پایینتر | بالاتر |
| مدیریت کابل | سادهتر در محیط کوچک | مناسب برای Rack |
| توسعه دیتاسنتر | محدودتر | بسیار مناسب |
| نمونه HPE | ML30، ML110، ML350 | DL360، DL380 و مدلهای دیگر |
انتخاب Tower یا Rack نباید بر اساس ظاهر سرور انجام شود. اگر شرکت یک اتاق سرور استاندارد دارد و احتمال اضافه شدن تجهیزات شبکه، Storage یا Serverهای بیشتر وجود دارد، Rack Server معمولاً انتخاب آیندهنگرتری است. در مقابل، برای یک شرکت کوچک که یک یا دو سرور را خارج از رک و در محیط مشخصی نگهداری میکند، Tower میتواند انتخاب سادهتر و اقتصادیتری باشد.
چه مشخصاتی را هنگام خرید سرور باید بررسی کنیم؟
پس از مشخص شدن Workload و فرمفکتور، نوبت به انتخاب اجزای داخلی میرسد. در این مرحله نباید مشخصات را جدا از یکدیگر ببینیم.
پردازنده قدرتمند بدون RAM کافی، Storage سریع بدون کنترلر مناسب یا تعداد زیادی هارد بدون طراحی درست RAID، لزوماً یک سرور متعادل ایجاد نمیکند.
انتخاب پردازنده؛ Xeon یا پردازندههای دیگر؟
CPU یکی از مهمترین اجزای سرور است، اما «تعداد هسته بیشتر» همیشه به معنی «سرور بهتر» نیست.
نوع Workload تعیین میکند که چه میزان Parallelism، چه تعداد Core و چه سطحی از Frequency اهمیت دارد. یک نرمافزار ممکن است از هستههای زیاد بهخوبی استفاده کند، در حالی که یک Application دیگر در برخی عملیاتها به Performance هر Core حساستر باشد.
در خانواده سرورهای HPE نیز تنوع پردازندهها بسیار زیاد است. برای نمونه، ML30 Gen11 در برخی پیکربندیها از Intel Xeon E-2400 و در نسلهای جدیدتر از گزینههای Xeon 6 پشتیبانی میکند؛ در حالی که خانوادههایی مانند ML350 و DL380 برای Workloadهای سنگینتر و Configurationهای گستردهتر طراحی شدهاند.
بنابراین هنگام انتخاب CPU باید حداقل این موارد را بررسی کرد:
- تعداد هسته و Thread
- فرکانس پایه و Boost
- Cache
- توان مصرفی و TDP
- نسل و خانواده پردازنده
- تعداد پردازنده قابل پشتیبانی توسط Server
- نوع Workload
- نیاز نرمافزار به CPU
یک نکته مهم دیگر این است که در سرورهای دوپردازندهای، الزاماً نصب دو CPU از روز اول بهترین تصمیم نیست. اگر Workload فعلی با یک CPU پاسخ داده میشود و Server امکان توسعه به دو پردازنده دارد، ممکن است خرید یک پردازنده و نگه داشتن امکان Upgrade برای آینده، سرمایهگذاری منطقیتری باشد.
انتخاب RAM؛ چقدر حافظه برای سرور شرکت لازم است؟
در بسیاری از پروژهها، RAM از CPU مهمتر از چیزی است که در زمان خرید تصور میشود؛ بهخصوص زمانی که قرار است چند سرویس یا ماشین مجازی روی یک سرور اجرا شود.
مثلاً ممکن است یک CPU نسبتاً قدرتمند داشته باشید، اما اگر RAM برای Workload کافی نباشد، سیستم مجبور به استفاده گسترده از Storage به عنوان Virtual Memory میشود و Performance کلی افت میکند.
از طرف دیگر، انتخاب RAM فقط مسئله ظرفیت نیست. نوع حافظه، ECC، Registered یا Unbuffered بودن، تعداد DIMMها، Rank و معماری Memory Channel نیز اهمیت دارد.
در سرورهای HPE باید حتماً Memory را بر اساس Compatibility همان Server و Processor انتخاب کرد. برای مثال، QuickSpecs مربوط به ML30 Gen11 نشان میدهد که این پلتفرم از DDR5 UDIMM استفاده میکند و حداکثر ظرفیت حافظه آن در پیکربندیهای مشخص تا 128GB است؛ همچنین سرعت واقعی حافظه به نوع CPU و آرایش DIMMها وابسته است.
بنابراین خرید یک ماژول RAM صرفاً به دلیل اینکه «DDR5 است» کافی نیست. Part Number، نوع Memory و Compatibility با مدل دقیق Server باید بررسی شود.
برای شرکت کوچک 16GB، 32GB، 64GB یا بیشتر؟
هیچ عددی برای همه شرکتها درست نیست.
برای یک File Server سبک، 16 یا 32GB ممکن است کافی باشد؛ اما اگر قرار است چند Virtual Machine، Database و سرویس سازمانی روی همان Server اجرا شود، 64GB یا بیشتر میتواند منطقیتر باشد.
نکته مهم این است که RAM را بر اساس وضعیت واقعی و برنامه رشد انتخاب کنید. اگر Server قرار است چند سال در شرکت بماند، داشتن ظرفیت و Slot کافی برای Upgrade آینده ارزش زیادی دارد.
انتخاب Storage؛ HDD یا SSD؟
Storage در سرور فقط مسئله «چند ترابایت فضا» نیست.
دو سرور ممکن است هر دو 4TB ظرفیت داشته باشند، اما Performance آنها به دلیل تفاوت نوع Drive، Interface، RAID، Controller و Workload کاملاً متفاوت باشد.
HDD معمولاً برای ظرفیت بالا با هزینه کمتر به ازای هر ترابایت مناسب است. SSD در مقابل Latency بسیار پایینتر و IOPS بالاتری ارائه میدهد و برای Workloadهایی که دسترسی تصادفی زیادی دارند، میتواند تفاوت بزرگی ایجاد کند.
برای Database، Virtualization و Applicationهایی که تعداد زیادی عملیات I/O انجام میدهند، انتخاب Storage باید با دقت بیشتری انجام شود. در چنین محیطی ممکن است ظرفیت کمتر اما SSD سریعتر، عملکرد بسیار بهتری نسبت به HDDهای پرظرفیت ایجاد کند.
SATA، SAS یا NVMe؟
SATA، SAS و NVMe را نباید صرفاً بهعنوان سه نام برای «هارد سریع» در نظر گرفت.
SATA بیشتر در سناریوهای اقتصادی و ظرفیتمحور دیده میشود. SAS در سرورهای سازمانی و محیطهایی که قابلیتهای Enterprise Storage اهمیت دارد کاربرد گستردهای دارد. NVMe نیز از مسیر PCIe برای ارتباط با Storage استفاده میکند و برای Workloadهای حساس به Latency و Throughput میتواند گزینه بسیار قدرتمندی باشد.
اما انتخاب NVMe صرفاً به دلیل سرعت اسمی آن تصمیم کاملی نیست. باید دید Controller، Backplane، PCIe Lanes، CPU، نرمافزار و Workload چگونه با یکدیگر کار میکنند.
برای مثال، اگر نرمافزار شرکت بهطور کلی I/O سنگینی ندارد، پرداخت هزینه قابل توجه برای یک Storage بسیار سریع ممکن است تأثیر محسوسی روی تجربه کاربران ایجاد نکند.
RAID چیست و برای شرکت کوچک چه RAIDی مناسب است؟
RAID روشی برای ترکیب چند Drive در یک Array با هدفهایی مانند افزایش Availability، Performance یا ظرفیت قابل استفاده است. اما یک نکته باید از همان ابتدا روشن باشد:
RAID Backup نیست.
اگر فایل اشتباه حذف شود، باجافزار دادهها را رمزگذاری کند یا کل سرور از بین برود، RAID بهتنهایی راه بازگرداندن اطلاعات را فراهم نمیکند.
HPE در مستندات Smart Array سطوح مختلف RAID از جمله RAID 0، RAID 1، RAID 5، RAID 6 و RAID 10 را پشتیبانی و مستندسازی کرده است و تأکید میکند که RAID قابل پشتیبانی به مدل Controller نیز وابسته است.
RAID 1
RAID 1 دادهها را روی دو Drive Mirror میکند. اگر یکی از Driveها خراب شود، نسخه دیگر دادهها را حفظ میکند.
برای شرکتهای کوچک که دو Drive دارند و Availability برایشان مهم است، RAID 1 یک گزینه قابلفهم و کاربردی است.
نقطه ضعف آن مصرف بخشی از ظرفیت خام برای Mirroring است؛ یعنی دو Drive با ظرفیت یکسان، ظرفیتی معادل یک Drive برای داده قابل استفاده خواهند داشت.
RAID 5
RAID 5 از Parity استفاده میکند و حداقل به سه Drive نیاز دارد. مزیت آن استفاده بهتر از ظرفیت نسبت به RAID 1 است، اما در مقابل، رفتار Performance و عملیات بازسازی Array باید متناسب با Workload و نوع Drive بررسی شود. HPE حداقل سه Drive را برای RAID 5 ذکر میکند.
برای هر محیطی نمیتوان بهصورت خودکار گفت RAID 5 بهترین انتخاب است. خصوصاً در Arrayهای بزرگ یا Workloadهای Write-intensive باید زمان و ریسک Rebuild، نوع Drive و Controller در نظر گرفته شود.
RAID 6
RAID 6 از دو مجموعه Parity استفاده میکند و حداقل چهار Drive لازم دارد. مزیت اصلی آن تحمل خرابی همزمان دو Drive در یک Array است؛ در نتیجه برای برخی محیطهای ظرفیتمحور میتواند گزینه مناسبی باشد.
RAID 10
RAID 10 ترکیبی از Mirroring و Striping است و برای Workloadهایی که Performance و Fault Tolerance هر دو اهمیت دارند، انتخاب بسیار جذابی است.
حداقل چهار Drive برای RAID 10 لازم است و در مقابل ظرفیت قابل استفاده معمولاً حدود نیمی از ظرفیت خام Array خواهد بود.
برای Database یا Virtualization، RAID 10 در بسیاری از سناریوها میتواند گزینه مناسبی باشد؛ البته باز هم انتخاب نهایی باید بر اساس Workload و Controller انجام شود.
| RAID | حداقل Drive | تحمل خرابی | ظرفیت قابل استفاده تقریبی | کاربرد عمومی |
|---|---|---|---|---|
| RAID 0 | 1 | ندارد | بسیار بالا | Performance بدون Redundancy |
| RAID 1 | 2 | خرابی یک Drive در Mirror | حدود 50٪ | سرویسهای کوچک و حساس |
| RAID 5 | 3 | یک Drive | وابسته به تعداد Drive | ظرفیت + Redundancy |
| RAID 6 | 4 | دو Drive | کمتر از RAID 5 | ظرفیت بالا با تحمل خرابی بیشتر |
| RAID 10 | 4 | وابسته به نحوه خرابی | حدود 50٪ | Performance + Redundancy |
این جدول برای درک مفهوم RAID است و نباید جایگزین بررسی Compatibility و قابلیتهای Controller در مدل دقیق HPE شود.
Hardware RAID در برابر Software RAID
در سرورهای HPE ممکن است با گزینههایی مانند HPE Smart Array و راهکارهای Software RAID یا Controllerهای دیگر روبهرو شوید. انتخاب میان این گزینهها به پلتفرم و نیاز پروژه بستگی دارد.
برای مثال، ML30 Gen11 در برخی Configurationها از Intel VROC SATA Hybrid RAID استفاده میکند و HPE برای برخی مدلهای آن Controllerهای Storage مختلفی ارائه میدهد. بنابراین هنگام خرید نباید صرفاً در فاکتور عبارت «RAID» را ببینید؛ باید مشخص شود RAID توسط چه Controller یا فناوریای و برای چه نوع Driveهایی ارائه میشود.
کنترلر RAID و اهمیت آن در انتخاب سرور
Controller RAID یکی از اجزایی است که گاهی در خرید سرور نادیده گرفته میشود، در حالی که میتواند مستقیماً روی قابلیتها و Performance Storage تأثیر بگذارد.
Cache، نوع Driveهای قابل پشتیبانی، سطح RAID، تعداد Driveها، Interface و قابلیتهای مدیریت Array همگی به Controller وابستهاند.
به همین دلیل، اگر برای یک پروژه Database یا Virtualization در حال انتخاب Server هستید، صرفاً تعداد Driveها را بررسی نکنید. مشخص کنید کدام Controller قرار است Driveها را مدیریت کند و آیا Controller انتخابشده با Workload مورد نظر تناسب دارد یا خیر.
کارت شبکه؛ آیا 1GbE کافی است؟
برای بسیاری از شرکتهای کوچک، 1GbE هنوز میتواند برای کاربریهای معمولی کافی باشد. اما اگر Server نقش File Server سنگین، Backup Server یا Storage Server را دارد و تعداد زیادی کاربر بهطور همزمان با دادههای حجیم کار میکنند، Network میتواند به Bottleneck تبدیل شود.
در این شرایط 10GbE یا بالاتر میتواند منطقی باشد؛ البته به شرطی که Switch، کابلکشی، NIC و سایر اجزای شبکه نیز توان استفاده از آن سرعت را داشته باشند.
در نتیجه خرید یک کارت شبکه 10GbE برای سروری که به یک Switch یک گیگابیتی متصل است، بهتنهایی هیچ مزیتی ایجاد نمیکند.
Redundancy در شبکه
اگر Availability اهمیت زیادی دارد، داشتن دو مسیر شبکه میتواند مفید باشد. اما Redundancy شبکه فقط با داشتن دو پورت روی Server ایجاد نمیشود؛ مسیرهای ارتباطی، Switchها و طراحی Network نیز باید در نظر گرفته شوند.
منبع تغذیه؛ آیا Power Supply دوم لازم است؟
Power Supply Redundancy یکی از مواردی است که برای شرکتهای کوچک باید بر اساس اهمیت سرویس تصمیمگیری شود.
در یک Server با یک Power Supply، خرابی PSU میتواند Server را متوقف کند. در Configuration دارای دو PSU، در صورت طراحی صحیح، خرابی یک Power Supply لزوماً باعث توقف Server نمیشود.
برای نمونه، HPE در برخی Configurationهای ML30 Gen11 امکان استفاده از دو Power Supply و ایجاد Redundancy به صورت 1+1 را ارائه میکند.
اما اگر هر دو PSU به یک پریز یا یک مسیر برق متصل باشند، بخشی از مزیت Redundancy از بین میرود. برای طراحی مناسب، UPS، PDU و مسیر برق نیز باید در نظر گرفته شوند.
آیا یک سرور برای شرکت کوچک کافی است؟
در بسیاری از شرکتهای کوچک، یک سرور میتواند نیازهای اولیه را پوشش دهد؛ اما سؤال مهم این است که اگر همان Server از کار بیفتد، چه اتفاقی برای شرکت میافتد؟
اگر تمام سرویسها روی یک Server قرار داشته باشند، آن Server تبدیل به یک Single Point of Failure میشود.
راهحل الزاماً خرید دو سرور گرانقیمت نیست. بسته به اهمیت سرویسها میتوان از Backup مناسب، Virtualization، Spare Parts، Server دوم، Cloud یا ترکیبی از این روشها استفاده کرد.
چه زمانی یک سرور کافی است؟
اگر شرکت تعداد کاربران محدودی دارد، سرویسهای حیاتی کمی اجرا میکند و Downtime کوتاهمدت قابل تحمل است، یک Server میتواند گزینه مناسبی باشد؛ به شرط اینکه Backup واقعی و قابل بازیابی داشته باشید.
چه زمانی به دو سرور نیاز داریم؟
اگر سرویسها حیاتی هستند و حتی چند ساعت Downtime نیز هزینه زیادی به شرکت تحمیل میکند، داشتن Server دوم یا طراحی High Availability میتواند منطقی شود.
البته در این حالت فقط خرید Server دوم کافی نیست. باید Storage، Network، Power، Backup و Software نیز متناسب با معماری جدید طراحی شوند.
مجازیسازی؛ راهی برای استفاده بهتر از یک سرور
مجازیسازی یکی از کاربردیترین تکنیکها برای شرکتهای کوچک است؛ زیرا اجازه میدهد چند سرویس مستقل روی یک سختافزار فیزیکی اجرا شوند.
برای مثال، به جای اینکه یک Server جداگانه برای Domain Controller، یک Server برای File Server و یک Server دیگر برای Application داشته باشید، ممکن است بتوان این سرویسها را در ماشینهای مجازی جداگانه روی یک Host قدرتمند اجرا کرد.
Hyper-V در Windows Server یکی از گزینههای رایج برای این کار است. Microsoft، Hyper-V را یک Hypervisor نوع 1 معرفی میکند که مستقیماً روی سختافزار اجرا میشود و امکان اجرای ماشینهای مجازی ایزوله را فراهم میکند.
مجازیسازی البته به این معنا نیست که هر سرور کوچک را میتوان بدون محاسبه ظرفیت به یک Host مجازی تبدیل کرد. تعداد VMها، vCPU، RAM، Storage IOPS و Network باید قبل از خرید محاسبه شوند.
چه زمانی مجازیسازی انتخاب مناسبی نیست؟
اگر شرکت فقط یک سرویس سبک دارد و هزینه و پیچیدگی Virtualization بیشتر از مزیت آن است، اجرای مستقیم سرویس روی Server میتواند سادهتر باشد.
همچنین برخی Applicationهای تخصصی ممکن است محدودیت یا Requirement خاصی برای Virtualization داشته باشند. قبل از تصمیمگیری باید مستندات Vendor نرمافزار بررسی شود.
انتخاب سرور HPE برای شرکتهای کوچک
برای یک شرکت کوچک، انتخاب HPE باید بر اساس نیاز انجام شود، نه صرفاً بر اساس جدیدترین یا گرانترین مدل.
HPE خانوادههای مختلفی از سرورهای ProLiant را برای Workloadهای متفاوت ارائه میکند. در رده Tower، ML30 Gen11 برای SMB و Remote/Branch Office طراحی شده است و ML110 Gen11 نیز یک Tower تکپردازندهای با قابلیت توسعه و پشتیبانی از پردازندههای Intel Xeon Scalable است.
در سطح بالاتر، ML350 Gen11 گزینهای بسیار توسعهپذیرتر است و میتواند با یک یا دو پردازنده و طیف گستردهتری از CPUهای Xeon Scalable پیکربندی شود. HPE برای این مدل، بسته به پردازنده، پشتیبانی از 8 تا 64 هسته و امکان استفاده از یک یا دو CPU را اعلام میکند.
در خانواده Rack نیز DL360 و DL380 گزینههای شناختهشدهای هستند. DL360 Gen11 در فرمفکتور 1U قرار میگیرد و از یک یا دو پردازنده پشتیبانی میکند؛ DL380 Gen11 با فرمفکتور 2U فضای بیشتری برای Storage و توسعه سختافزاری در اختیار میگذارد.
چرا HPE ProLiant؟
یکی از مزیتهای مهم یک Server Enterprise فقط CPU و RAM نیست. قابلیتهای مدیریت، Monitoring، Firmware Management، امنیت و Serviceability نیز اهمیت دارند.
HPE iLO 6 یکی از اجزای مهم این اکوسیستم است. این فناوری برای مدیریت از راه دور سرور طراحی شده و HPE در مستندات امنیتی خود مجموعهای از قابلیتهای امنیتی iLO، Security Dashboard و Security Stateهای مختلف را مستند کرده است.
این ویژگی برای شرکتهای کوچک نیز اهمیت دارد؛ زیرا ممکن است IT Administrator شرکت در همان محل سرور حضور نداشته باشد و لازم باشد وضعیت Server را از راه دور بررسی یا مدیریت کند.
سری ML در برابر DL
بهصورت ساده، خانواده ML بیشتر برای فرمفکتور Tower و محیطهایی که Tower Server کاربرد دارد طراحی شده و خانواده DL بیشتر برای Rack و محیطهای Rack-based مناسب است.
اما انتخاب میان ML و DL را نباید فقط بر اساس نام خانواده انجام داد. اگر شرکت اتاق سرور مجهز به Rack دارد، DL میتواند انتخاب طبیعیتری باشد. اگر چنین زیرساختی وجود ندارد و یک Server مستقل مورد نیاز است، ML میتواند گزینه منطقیتری باشد.
نسل سرور چه اهمیتی دارد؟
نسل Server روی معماری پردازنده، Memory، PCIe، Storage، مدیریت و قابلیتهای توسعه تأثیر میگذارد. بنابراین در پروژهای که قرار است Server برای چند سال مورد استفاده قرار گیرد، نسل سختافزار اهمیت دارد.
اما «نسل جدیدتر» به تنهایی دلیل کافی برای خرید نیست.
اگر یک Server نسل جدید برای Workload شرکت بیش از حد قدرتمند باشد، ممکن است سرمایهگذاری اولیه بدون بازگشت مناسب انجام شود. از طرف دیگر، خرید یک Server قدیمی فقط به دلیل قیمت پایین نیز میتواند هزینههای پنهانی مانند مصرف برق بیشتر، محدودیت قطعات، کاهش قابلیت توسعه و مشکلات پشتیبانی ایجاد کند.
سه سناریوی واقعی برای انتخاب سرور شرکت کوچک
سناریوی اول: شرکت 10 تا 20 کاربر
فرض کنیم شرکت حدود 15 کاربر دارد و نیاز آن شامل Active Directory، File Server، نرمافزار حسابداری و یک یا دو سرویس سبک است.
در این سناریو الزاماً به یک سرور دوپردازندهای بزرگ نیاز نداریم. یک Tower Server مناسب میتواند انتخاب منطقی باشد؛ بهخصوص اگر شرکت Rack نداشته باشد.
در چنین پروژهای بهتر است بودجه بهجای CPU بیش از حد قدرتمند، روی RAM کافی، Storage مناسب، RAID و Backup قابل اتکا توزیع شود.
HPE ProLiant ML30 Gen11 از جمله مدلهایی است که HPE آن را برای SMB و Workloadهایی مانند File، Print و برخی کاربردهای شعب و دفاتر کوچک معرفی میکند.
سناریوی دوم: شرکت 20 تا 50 کاربر
حالا فرض کنیم شرکت حدود 40 کاربر دارد و علاوه بر File Server، از ERP و Database نیز استفاده میکند و چند سرویس مجازی هم روی Server اجرا میشوند.
در این شرایط، RAM و Storage اهمیت بیشتری پیدا میکنند. ممکن است Server کوچکتر از نظر CPU روی کاغذ جواب بدهد، اما محدودیت Memory یا Storage باعث شود در آینده خیلی زود نیاز به Upgrade پیدا کند.
در چنین سناریویی، مدلهایی مانند ML110 Gen11 یا بسته به Workload، ML350 Gen11 یا یک مدل Rack مانند DL360/DL380 میتوانند وارد بررسی شوند. انتخاب نهایی باید بر اساس نرمافزارها، تعداد VMها، Storage و برنامه رشد انجام شود، نه صرفاً تعداد کاربران.
سناریوی سوم: شرکت در حال رشد
شرکتی که امروز 20 کاربر دارد اما انتظار دارد طی سه سال آینده به 60 یا 80 کاربر برسد، نباید فقط برای نیاز امروز خرید کند.
در چنین پروژهای، قابلیت Upgrade اهمیت زیادی پیدا میکند. تعداد Slotهای RAM، فضای Drive Bay، امکان اضافه کردن Storage، قابلیت ارتقای Network و امکان افزایش پردازنده یا سایر اجزا باید هنگام خرید بررسی شوند.
گاهی خرید یک Server کمی گرانتر که ظرفیت توسعه مناسبی دارد، از خرید یک Server ارزانتر و تعویض کامل آن در آینده اقتصادیتر است.
اشتباهات رایج هنگام خرید سرور
خرید CPU قدرتمند با RAM ناکافی
پردازنده قدرتمند نمیتواند کمبود حافظه را جبران کند. اگر Workload به Memory زیادی نیاز دارد، بهتر است بودجه بین CPU و RAM متعادل توزیع شود.
تمرکز بیش از حد روی ظرفیت Storage
«4TB» یا «8TB» بهتنهایی اطلاعات کافی درباره Storage نمیدهد. باید نوع Drive، تعداد Driveها، RAID، Controller، Interface و Workload را نیز بررسی کرد.
نادیده گرفتن RAID
خرید چند Drive بدون طراحی درست Array میتواند باعث شود ظرفیت یا Performance به شکل مطلوب استفاده نشود.
تصور اینکه RAID همان Backup است
RAID برای Redundancy و Availability در سطح Storage است. Backup برای امکان بازیابی اطلاعات در برابر حذف، خرابی گسترده، Ransomware یا سایر حوادث طراحی میشود. این دو باید مکمل یکدیگر باشند.
خرید RAM نامناسب
در Serverهای HPE، Compatibility حافظه با Platform و Processor اهمیت دارد. حتی اگر ظرفیت و نسل Memory درست به نظر برسد، Part Number و مشخصات فنی باید بررسی شود. HPE نیز در QuickSpecs ML30 Gen11 تصریح میکند که Compatibility حافظه میتواند به Platform و Configuration بستگی داشته باشد.
انتخاب سرور صرفاً بر اساس قیمت
ارزانترین Server الزاماً ارزانترین راهکار نیست.
اگر سرور ارزانتر بعد از یک سال به Upgrade اساسی نیاز داشته باشد یا امکان توسعه Storage کافی نداشته باشد، هزینه واقعی مالکیت آن میتواند بیشتر شود.
خرید کانفیگ بیش از نیاز
طرف دیگر ماجرا نیز مهم است. خرید Server بسیار قدرتمند برای Workload سبک، سرمایه را در جایی مصرف میکند که بازدهی چندانی ندارد.
هدف، انتخاب «بزرگترین Server» نیست؛ هدف انتخاب Server متناسب با نیاز و مسیر رشد شرکت است.
Backup؛ چیزی که نباید با RAID اشتباه گرفته شود
Backup باید یک بخش مستقل از طراحی زیرساخت باشد.
اگر چهار Drive در RAID 10 داشته باشیم و کاربر یک پوشه را اشتباهی حذف کند، RAID همچنان اطلاعات حذفشده را از تمام Mirrorها حذف میکند. اگر Ransomware فایلها را رمزگذاری کند نیز RAID نمیتواند تشخیص دهد که داده جدید، مخرب است.
بنابراین شرکت باید سیاست Backup جداگانه داشته باشد.
یکی از الگوهای شناختهشده، رویکرد 3-2-1 است: داشتن چند نسخه از داده، روی حداقل دو نوع رسانه و نگهداری حداقل یک نسخه در محل جداگانه. در پیادهسازیهای جدیدتر، سازمانها میتوانند لایههای بیشتری مانند Immutable یا Offline Copy نیز اضافه کنند.
مهمتر از خود Backup، تست Restore است. Backupای که هیچوقت بازیابی آن آزمایش نشده، از نظر عملی تضمین کاملی برای Recovery نیست.
برآورد هزینه خرید سرور برای شرکت کوچک
قیمت نهایی سرور را نباید فقط با قیمت Chassis مقایسه کرد.
ممکن است یک Server با قیمت اولیه مناسب به نظر برسد، اما وقتی RAM، Drive، RAID Controller، Network Adapter، Power Supply، Rail Kit، UPS، License و خدمات نصب و پشتیبانی به آن اضافه شود، هزینه واقعی کاملاً متفاوت شود.
برای تصمیمگیری بهتر، هزینه را در چند بخش ببینید:
| بخش | موارد قابل بررسی |
|---|---|
| Compute | CPU و تعداد پردازنده |
| Memory | ظرفیت، نوع و تعداد DIMM |
| Storage | تعداد، ظرفیت و نوع Drive |
| RAID | Controller و سطح RAID |
| Network | سرعت و تعداد پورتها |
| Power | PSU و Redundancy |
| Infrastructure | Rack، UPS، PDU و کابلکشی |
| Software | Windows Server، Hypervisor و Application License |
| Support | گارانتی، قطعات و خدمات پشتیبانی |
| Backup | Storage یا Appliance مورد نیاز برای Backup |
این نگاه از یک اشتباه رایج جلوگیری میکند: مقایسه دو Server فقط بر اساس قیمت اولیه، در حالی که Configuration آنها یکسان نیست.
چکلیست نهایی خرید سرور
قبل از ثبت سفارش، بهتر است این موارد بهصورت مکتوب مشخص شوند:
| مورد | سؤال اصلی |
|---|---|
| تعداد کاربران | چند کاربر اکنون و در آینده داریم؟ |
| Workload | Server دقیقاً چه سرویسهایی اجرا میکند؟ |
| CPU | چند Core و چه سطحی از Performance لازم است؟ |
| RAM | چه مقدار Memory اکنون و در آینده لازم است؟ |
| Storage | چه مقدار ظرفیت و چه سطحی از Performance نیاز داریم؟ |
| RAID | چه میزان Redundancy و ظرفیت قابل استفاده نیاز است؟ |
| Controller | کدام Storage Controller با Driveها سازگار است؟ |
| Network | 1GbE، 10GbE یا بالاتر؟ |
| Power | PSU Redundant لازم است؟ |
| Form Factor | Tower یا Rack؟ |
| Expansion | چه Upgradeهایی در آینده ممکن است؟ |
| Management | مدیریت از راه دور چگونه انجام میشود؟ |
| Backup | در صورت خرابی یا حذف اطلاعات چه برنامهای داریم؟ |
| Support | قطعات و پشتیبانی از چه مسیری تأمین میشوند؟ |
اگر پاسخ این سؤالها مشخص باشد، انتخاب Server بسیار سادهتر میشود.
بهترین سرور برای شرکت کوچک کدام است؟
برای شرکت کوچک نمیتوان یک مدل واحد را بهعنوان «بهترین سرور» معرفی کرد.
شرکتی که فقط File Server و Active Directory میخواهد، نیاز متفاوتی با شرکتی دارد که ERP، Database و چند Virtual Machine اجرا میکند. حتی دو شرکت با تعداد کاربران یکسان نیز ممکن است به دو Configuration کاملاً متفاوت نیاز داشته باشند.
اگر شرکت کوچک و فاقد Rack باشد، یک Tower مانند HPE ProLiant ML30 Gen11 میتواند نقطه شروع مناسبی برای بررسی باشد؛ HPE این مدل را مشخصاً برای SMB و دفاتر کوچک و Remote معرفی کرده و گزینههای مختلفی برای Storage، Memory و Expansion در اختیار قرار میدهد.
برای Workloadهای سنگینتر یا محیطهایی که قابلیت توسعه بیشتری نیاز دارند، مدلهایی مانند HPE ProLiant ML110 Gen11 و ML350 Gen11 یا در محیطهای Rack-based، مدلهایی مانند DL360 و DL380 میتوانند وارد بررسی شوند. ML350 Gen11 بهطور مشخص برای Configurationهای گستردهتر، از یک یا دو پردازنده و طیف وسیعی از CPUهای Xeon Scalable پشتیبانی میکند.
بنابراین پاسخ درست به سؤال «کدام سرور را بخریم؟» این نیست که یک مدل را بدون شناخت شرایط معرفی کنیم. پاسخ درست این است:
ابتدا Workload را مشخص کنید، سپس CPU، RAM، Storage، RAID، Network و قابلیت توسعه را بر اساس همان Workload انتخاب کنید و در نهایت مناسبترین مدل HPE را از میان گزینههای سازگار انتخاب کنید.
این روش شاید در نگاه اول کمی زمانبرتر از انتخاب یک مدل آماده باشد، اما در عمل جلوی دو اشتباه پرهزینه را میگیرد: خرید سرور ضعیفتر از نیاز واقعی و پرداخت هزینه برای سختافزاری که هیچوقت از ظرفیت آن استفاده نمیشود.
سوالات متداول درباره خرید سرور برای شرکتهای کوچک
برای شرکت 10 نفره چه سروری مناسب است؟
تعداد کاربران بهتنهایی برای انتخاب Server کافی نیست. اگر شرکت 10 کاربر دارد اما Database و چند ماشین مجازی اجرا میکند، ممکن است به منابع بسیار بیشتری از یک شرکت 20 نفره با File Server ساده نیاز داشته باشد. برای یک محیط سبک، یک Tower Server مانند ML30 Gen11 میتواند یکی از گزینههای قابل بررسی باشد، اما Configuration باید بر اساس Workload تعیین شود.
آیا شرکت کوچک به سرور HPE نیاز دارد؟
اگر شرکت به سرویسهای متمرکز، مدیریت سختافزار، قابلیت توسعه، Availability و مدیریت از راه دور نیاز دارد، Server سازمانی مانند HPE ProLiant میتواند انتخاب مناسبی باشد. اما اگر نیاز شرکت صرفاً Storage ساده است، NAS یا Cloud نیز ممکن است گزینه مناسبتری باشد.
سرور Tower بهتر است یا Rack؟
هیچکدام ذاتاً بهتر نیستند. Tower برای شرکتهایی که Rack ندارند و یک یا چند Server مستقل میخواهند، مناسبتر است. Rack Server برای محیطهای Rack-based و زیرساختهایی که قرار است توسعه پیدا کنند، مزیت بیشتری دارد.
برای سرور شرکت چند گیگ RAM لازم است؟
عدد ثابتی وجود ندارد. File Server سبک ممکن است با RAM نسبتاً محدود کار کند، اما Virtualization، Database و Applicationهای سازمانی به Memory بیشتری نیاز دارند. مقدار RAM باید بر اساس Workload و برنامه رشد تعیین شود.
برای سرور شرکت SSD بهتر است یا HDD؟
اگر Workload به IOPS و Latency پایین حساس باشد، SSD معمولاً انتخاب مناسبتری است. برای ظرفیت بالا و هزینه کمتر به ازای هر ترابایت، HDD میتواند منطقی باشد. در بسیاری از پروژهها ترکیبی از Driveهای مختلف نیز قابل بررسی است.
RAID 1 بهتر است یا RAID 5؟
به نیاز بستگی دارد. RAID 1 برای یک Array کوچک دو Driveای ساده و قابل اتکا است. RAID 5 ظرفیت قابل استفاده بیشتری ارائه میکند اما حداقل به سه Drive نیاز دارد. انتخاب بین این دو باید بر اساس ظرفیت، Performance، تعداد Driveها و اهمیت Availability انجام شود.
آیا RAID جای Backup را میگیرد؟
خیر. RAID برای محافظت در برابر برخی خرابیهای Drive و افزایش Availability طراحی شده است، اما Backup برای بازیابی اطلاعات در برابر حذف، خرابی گسترده، Ransomware و حوادث دیگر ضروری است.
آیا یک سرور برای شرکت کافی است؟
برای بسیاری از شرکتهای کوچک بله، اما باید اثر خرابی آن Server بررسی شود. اگر Server تنها نقطه اجرای سرویسهای حیاتی باشد، Backup، Spare Parts، Redundancy یا Server دوم باید بر اساس اهمیت سرویسها در نظر گرفته شود.
آیا میتوان بعداً RAM و هارد سرور را ارتقا داد؟
در بسیاری از مدلهای HPE امکان ارتقا وجود دارد، اما میزان و نوع Upgrade به Platform، Processor، Memory Architecture، Drive Bay، Backplane و Controller بستگی دارد. بنابراین قابلیت Upgrade باید قبل از خرید بررسی شود، نه زمانی که محدودیت سختافزاری ایجاد شده است.
جمعبندی
خرید سرور برای یک شرکت کوچک، مسابقه انتخاب قویترین پردازنده یا بیشترین مقدار RAM نیست. یک سرور خوب، سروری است که برای Workload واقعی شرکت متناسب باشد، فضای کافی برای رشد داشته باشد، در برابر خرابیهای قابل پیشبینی مقاوم باشد و امکان مدیریت و پشتیبانی مناسب را فراهم کند.
فرآیند منطقی خرید از تعداد کاربران و نوع سرویسها شروع میشود؛ سپس حجم و نوع داده، نیاز به Virtualization، سطح Availability و برنامه رشد مشخص میشود. بعد از آن میتوان CPU، RAM، Storage، RAID، Network و Power را انتخاب کرد و در نهایت مناسبترین مدل HPE را بر اساس این نیازها تعیین کرد.
برای شرکتهای کوچک، معمولاً یک Configuration متعادل بسیار ارزشمندتر از یک Server بیشازحد قدرتمند است. سرمایه باید جایی خرج شود که مستقیماً روی Performance، Availability، امنیت و قابلیت توسعه اثر میگذارد.
در خانواده HPE ProLiant نیز گزینههای متنوعی وجود دارد؛ از Towerهای اقتصادیتر مانند ML30 Gen11 برای SMB و دفاتر کوچک تا مدلهای توسعهپذیرتر مانند ML110 و ML350 و سرورهای Rack مانند DL360 و DL380. انتخاب بین این مدلها باید از نیاز کسبوکار شروع شود و نه از نام مدل یا صرفاً نسل سرور.
در نهایت، اگر قرار است سرور به زیرساخت اصلی شرکت تبدیل شود، انتخاب سختافزار فقط بخشی از پروژه است. RAID، Backup، UPS، Network، امنیت، مدیریت از راه دور، قطعات یدکی و پشتیبانی نیز باید از ابتدا در طراحی دیده شوند. همین جزئیات هستند که تفاوت میان «خرید یک Server» و «طراحی یک زیرساخت سروری قابل اتکا» را مشخص میکنند.
